Διαφορετική Ματιά - Another Look For You - Farklı bir açıdan

" Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελής προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι."     

  Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες της Ντέλια Όουενς Πρόκειται για μια ιστορία ενηλικίωσης αλλά και εγκατάλειψης, μια ιστορία μοναχικότητας και επιβίωσης που μας φέρνει αντιμέτωπους με θέματα ρατσισμού, φόβου απέναντι στο διαφορετικό, πατριαρχείας, σε συνύπαρξη με την άγρια φύση και τον όμορφο κόσμο των ζώων. Η Κάια ή η Πιτσιρίκα του Βάλτου, όπως την αποκαλούν στο Μπάρκλι Κόουβ, ψαροχώρι στην Βόρεια Καρολίνα, είναι ένα αγριοκόριτσο που μεγαλώνει μόνο του στα βάθη του βάλτου. Αποκομμένη από τους άλλους ανθρώπους μαθαίνει να ζει μονάχη με την φύση. Θα την αφήσουν όμως ήσυχη, ή θα διεισδύσουν στο κόσμο της με ανεπανόρθωτες συνέπειες; Περίληψη Για χρόνια, οι φήμες για την Πιτσιρίκα του Βάλτου έδιναν κι έπαιρναν στο Μπάρκλι Κόουβ, ένα ήσυχο ψαροχώρι της Βόρειας Καρολίνας. Ο θάνατος του νεαρού Τσέις Άντριους τις έκανε να φουντώσουν ακόμη περισσότερο. Ποιος θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει, αν όχι εκείνο το αγριοκόριτσο που ζούσε μονάχο του στα βάθη του βάλτου; Αλλά την Κάια δεν την είχαν...

GR/TR Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κοψ’ τη φωνή σου, σώπασε κι επιτέλους αν ο λόγος είναι άργυρος η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου έλεγαν: «Σώπα». Στο σχολείο μου έκρυψαν την αλήθεια τη μισή και μου έλεγαν: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου έλεγε: «Κοίτα, μην πεις τίποτα, και σώπα!». Κοψ’ τη φωνή σου, μη μιλάς, σώπαινε. Κι αυτό βάστηξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια «Τι σε νοιάζει, μου έλεγαν, θα βρεις το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα». Αργότερα φώναζαν οι προϊστάμενοι: «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα». Παντρεύτηκα κι έκανα παιδιά και τα έμαθα να σωπαίνουν. Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός κι ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή που του έλεγε «σώπα». Στα χρόνια τα δίσεχτα οι γείτονες με συμβούλευαν: «Μην ανακατεύεσαι, πες πως δεν είδες τίποτα και σώπα». Μπορεί να μην είχα...

GR/EN/TR ΤΕΙΧΗ Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. (Από τα  Ποιήματα 1897-1933 , Ίκαρος 1984) Walls Without consideration, without pity, without shame they have built great and high walls around me. And now I sit here and despair. I think of nothing else: this fate gnaws at my mind; for I had many things to do outside. Ah why did I not pay attention when they were building the walls.  But I never heard any noise or sound of builders. Imperceptibly they shut me from the outside world. Duvarlar  Düşünmeden, acımadan, utanmadan kocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma. Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan. Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda;...

Όταν είχα πρωτοψάξει το βιβλίο αυτό, ήταν εξαντλημένο από τον εκδοτικό οίκο που το είχε κυκλοφορήσει, οπόταν όταν διάβασα ότι επανακυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Πατάκη, σημείωσα να το ψάξω. Τον Ιανουάριο με προσκάλεσε μια κοπέλα σε μια ομάδα του Goodreads όπου κάθε μήνα θα επιλέγαμε ένα βιβλίο από διαφορετική χώρα για να διαβάσει όλη η ομάδα, σχολιάζοντας το και μοιράζοντας απόψεις και συναισθήματα. Και πρώτο βιβλίο επελέγη το Χιόνι του Παμούκ. Δεν είναι εύκολο βιβλίο, αλλά ποιος λέει ότι τα ωραία και σημαντικά είναι εύκολα. Έρωτας και πολιτική, με φόντο το χιονισμένο Καρς, μια απομακρυσμένη πόλη στην βορειοανατολική Τουρκία, με πλούσια ιστορία σε αμφισβητούμενες εποχές, με ανάμεικτο πληθυσμό. Αν και ο συγγραφέας σε συνεντεύξεις του δηλώνει ότι τα έργα του δεν έχουν πολιτική χροιά, στο Χιόνι έχουμε μια πολυφωνία πολιτικών λόγων που καταδεικνύουν τις παθογένειες της τουρκικής κοινωνίας και προσπαθεί μέσω αυτών να τις ερμηνεύσει με ένα ήπιο και καταδεκτικό τρόπο. Πριν το διαβάσω, αποφάσι...

  O Ζοζέ (Ιωσήφ) ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, 16 Νοεμβρίου 1922 - 18 Ιουνίου 2010), ήταν Πορτογάλος συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και δημοσιογράφος, τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα έργα του, μερικά από τα οποία μπορούν να θεωρηθούν αλληγορικά, γενικά παρουσιάζουν ανατρεπτικές όψεις πάνω στα ιστορικά γεγονότα, δίνοντας έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα. Ο Σαραμάγκου κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Πηγή:  el.wikipedia   ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΟΤΗΤΑΣ Περίληψη: Ένας άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς. Με γραφειοκρατική ακρίβεια, ο Ζοζέ Σαραμάγκου έχει υπολογίσει όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν σ' έναν κόσμο που χάνει την όρασή του. Για πόσο καιρό η κίνηση στους δρόμους θα είναι ομαλή; Για πόσο καιρό θα επαρκούν τα τρόφιμα για τις πεινασμένες ορδές; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να καταρρεύσει η παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου και ν...

  Amanda Gorman - The hill we climb  When day comes, we ask ourselves where can we find light in this never-ending shade? The loss we carry, a sea we must wade. We’ve braved the belly of the beast. We’ve learned that quiet isn’t always peace, and the norms and notions of what “just” is isn’t always justice. And yet, the dawn is ours before we knew it. Somehow we do it. Somehow we’ve weathered and witnessed a nation that isn’t broken, but simply unfinished. We, the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president, only to find herself reciting for one. And yes, we are far from polished, far from pristine, but that doesn’t mean we are striving to form a union that is perfect. We are striving to forge our union with purpose. To compose a country committed to all cultures, colors, characters, and conditions of man. And so we lift our gazes not to what stands between us, but what stands ...