Διαφορετική Ματιά - Another Look For You - Farklı bir açıdan

Κυκλοφόρησε πρόσφατα η πρώτη ποιητική συλλογή  του  Λευτέρη Ζαμπετάκη , αγαπημένος ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός στην Κύπρο στον Love FM 100,7 ( http://www.lovefm.com.cy ) και στην Ελλάδα στον Ελληνικό 93,2,  με τίτλο  Ψυχής μου κύματα   από τις εκδόσεις  Διόπτρα . Η ομορφιά βρίσκεται ακόμα και στα πιο σκοτεινά μέρη, αρκεί να την αναζητήσεις. «Διέξοδος το φως στην επιφάνεια, σαν πόρτα στον παράδεισο». Μια ποιητική συλλογή του Λευτέρη Ζαμπετάκη για το νόημα της ζωής, τη σημασία του να τολμάς και να ζεις στο «τώρα». Ποίηση τι θα πει δεν ξέρω να ορίσω. Μα την έχω «δει» και την έχω «βιώσει» ακόμα και στα πιο σκοτεινά μου. Μια παρατήρηση είναι. Αφουγκράστηκα τη στιγμή και το παρόν εκείνο, τότε, μιας εποχής, μιας περιόδου.  Μπορεί όμως και όχι. Μπορεί και της ζωής μου όλης. Γιατί κύματα που σκάνε μπορεί και να ξανάρθουν. Τώρα όμως ξέρω… το μολύβι μου κρατώ για να τα «ζωγραφίσω». Τολμώ. Τολμήστε το κι εσείς. Η ψυχή θα σας εκπλήξει. Όταν τη χτυπούν τα κύ...

GR/TR Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κοψ’ τη φωνή σου, σώπασε κι επιτέλους αν ο λόγος είναι άργυρος η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου έλεγαν: «Σώπα». Στο σχολείο μου έκρυψαν την αλήθεια τη μισή και μου έλεγαν: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου έλεγε: «Κοίτα, μην πεις τίποτα, και σώπα!». Κοψ’ τη φωνή σου, μη μιλάς, σώπαινε. Κι αυτό βάστηξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια «Τι σε νοιάζει, μου έλεγαν, θα βρεις το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα». Αργότερα φώναζαν οι προϊστάμενοι: «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα». Παντρεύτηκα κι έκανα παιδιά και τα έμαθα να σωπαίνουν. Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός κι ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή που του έλεγε «σώπα». Στα χρόνια τα δίσεχτα οι γείτονες με συμβούλευαν: «Μην ανακατεύεσαι, πες πως δεν είδες τίποτα και σώπα». Μπορεί να μην είχα...

GR/EN/TR ΤΕΙΧΗ Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. (Από τα  Ποιήματα 1897-1933 , Ίκαρος 1984) Walls Without consideration, without pity, without shame they have built great and high walls around me. And now I sit here and despair. I think of nothing else: this fate gnaws at my mind; for I had many things to do outside. Ah why did I not pay attention when they were building the walls.  But I never heard any noise or sound of builders. Imperceptibly they shut me from the outside world. Duvarlar  Düşünmeden, acımadan, utanmadan kocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma. Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan. Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda;...

  Amanda Gorman - The hill we climb  When day comes, we ask ourselves where can we find light in this never-ending shade? The loss we carry, a sea we must wade. We’ve braved the belly of the beast. We’ve learned that quiet isn’t always peace, and the norms and notions of what “just” is isn’t always justice. And yet, the dawn is ours before we knew it. Somehow we do it. Somehow we’ve weathered and witnessed a nation that isn’t broken, but simply unfinished. We, the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president, only to find herself reciting for one. And yes, we are far from polished, far from pristine, but that doesn’t mean we are striving to form a union that is perfect. We are striving to forge our union with purpose. To compose a country committed to all cultures, colors, characters, and conditions of man. And so we lift our gazes not to what stands between us, but what stands ...

                          ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ            Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών     Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν    Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας Να φεύγεις  – αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου       (Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας – αποδέξου το) Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας Να φεύγεις από εκ...

GR/EN Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν, στον εαυτό σου αν μπορείς να 'χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν μα κι αδιάφορος να 'σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες, αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν' αποστάσεις ποτέ καρτερώντας, ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ' το ψέμα κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος, κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις,   αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος,  αν μπορείς να στοχάζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου,  αν μπορείς την λαμπρήν ανταμώνοντας Νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα,  να φερθείς με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργάρηδες τούτους,  αν μπορείς να υποφέρεις ν' ακούς την αλήθεια που ο ίδιος σου είπες,  στρεβλωμένη από αχρείους, να γενεί μια παγίδα για ηλίθιους ανθρώπους,  ή αν τα όσα η ζωή σού έχει δώσει αντικρίσεις ...