Διαφορετική Ματιά - Another Look For You - Farklı bir açıdan

Περιγραφή “Η συγγραφή της παρούσας συλλογής έγινε ως αυτόματη άλωση με ποιητικό αντικλείδι, που έδωσε διαδρομή σε φαντασία, μνήμες και συναισθήματα και συνέπεσε εν μέρει με το διάστημα της περίεργης άνοιξης Κόβιντ-19 2020. Τις ευχαριστίες μου οφείλω στον ποιητή κο Στρατή Πασχάλη για τις θετικές του επισημάνσεις” Η ποίηση του Δημήτρη Ιωαννίδη είναι μια αυτόματη γραφή, που θέλει να βάλει στιγμιαία στο προσκήνιο με τρόπο στοχαστικό σκέψεις του καιρού και του πάντοτε. Πότε συναισθηματικά, πότε αλληγορικά και άλλοτε με ονειρικό τρόπο έχει σκοπό να λειτουργήσει περισσότερο  σαν εγρήγορση και λιγότερο σαν ανάπαυση.     Μια προσωπική εμπειρία ανεπιτήδευτη με τη σημειολογία των λέξεων να δημιουργούν καθαρές εικόνες και θέσεις. Ο Δημήτρης Ιωαννίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1963. Σπούδασε πολιτική οικονομία και μάρκετινγκ και εργάστηκε ως στέλεχος,  σύμβουλος επιχειρήσεων και επιστημονικός συνεργάτης σε ΑΕΙ,  στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σήμερα ασχολείται με το ε...

47 ποιήματα με της αγάπης και του έρωτα τα συμβαλλόμενα, 5 άτιτλα και κάποιοι στίχοι πεταμένοι σε λευκές σελίδες Με αυτό μας προϊδεάζει η δεύτερη ποιητική συλλογή του Λευτέρη Ζαμπετάκη με τίτλο «Έρωτες θερίζουν» από τον εκδοτικό οίκο  Διόπτρα . Μετά την μεγάλη επιτυχία της πρώτης του ποιητικής συλλογής Ψυχής μου κύματα  , συνεχίζει να μας μιλά μέσα από τα ευαίσθητα μάτια της ψυχής του αυτή την φορά αποκλειστικά για αγάπη και έρωτα και όλα όσα κουβαλάμε και νιώθουμε όταν βιώνουμε αυτά τα έντονα και σημαντικά για την ζωή μας συναισθήματα.  Μαέστρος των σημαντικών λέξεων, μας μεταφέρει το κάθε αίσθημα, φτιάχνοντας εικόνες, μικρές ιστορίες, προβληματισμούς, πάθη, αδιέξοδα αλλά και τρόπους που ηδονικά επέρχεται η ερωτική κάθαρση. Σαρωτικοί έρωτες που είναι ικανοί να παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Πόνος αλλά και ευλογία! Και θα τελειώσω με μια παράφραση ενός στίχου του Ζαμπετάκη: Προίκα στην ζωή μας τα ποιήματα σου.   Επιρρεπής Καθότι επιρρεπής στους έρωτες,  π...

Κυκλοφόρησε πρόσφατα η πρώτη ποιητική συλλογή  του  Λευτέρη Ζαμπετάκη , αγαπημένος ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός στην Κύπρο στον Love FM 100,7 ( http://www.lovefm.com.cy ) και στην Ελλάδα στον Ελληνικό 93,2,  με τίτλο  Ψυχής μου κύματα   από τις εκδόσεις  Διόπτρα . Η ομορφιά βρίσκεται ακόμα και στα πιο σκοτεινά μέρη, αρκεί να την αναζητήσεις. «Διέξοδος το φως στην επιφάνεια, σαν πόρτα στον παράδεισο». Μια ποιητική συλλογή του Λευτέρη Ζαμπετάκη για το νόημα της ζωής, τη σημασία του να τολμάς και να ζεις στο «τώρα». Ποίηση τι θα πει δεν ξέρω να ορίσω. Μα την έχω «δει» και την έχω «βιώσει» ακόμα και στα πιο σκοτεινά μου. Μια παρατήρηση είναι. Αφουγκράστηκα τη στιγμή και το παρόν εκείνο, τότε, μιας εποχής, μιας περιόδου.  Μπορεί όμως και όχι. Μπορεί και της ζωής μου όλης. Γιατί κύματα που σκάνε μπορεί και να ξανάρθουν. Τώρα όμως ξέρω… το μολύβι μου κρατώ για να τα «ζωγραφίσω». Τολμώ. Τολμήστε το κι εσείς. Η ψυχή θα σας εκπλήξει. Όταν τη χτυπούν τα κύ...

GR/TR Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κοψ’ τη φωνή σου, σώπασε κι επιτέλους αν ο λόγος είναι άργυρος η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου έλεγαν: «Σώπα». Στο σχολείο μου έκρυψαν την αλήθεια τη μισή και μου έλεγαν: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου έλεγε: «Κοίτα, μην πεις τίποτα, και σώπα!». Κοψ’ τη φωνή σου, μη μιλάς, σώπαινε. Κι αυτό βάστηξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια «Τι σε νοιάζει, μου έλεγαν, θα βρεις το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα». Αργότερα φώναζαν οι προϊστάμενοι: «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα». Παντρεύτηκα κι έκανα παιδιά και τα έμαθα να σωπαίνουν. Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός κι ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή που του έλεγε «σώπα». Στα χρόνια τα δίσεχτα οι γείτονες με συμβούλευαν: «Μην ανακατεύεσαι, πες πως δεν είδες τίποτα και σώπα». Μπορεί να μην είχα...

GR/EN/TR ΤΕΙΧΗ Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. (Από τα  Ποιήματα 1897-1933 , Ίκαρος 1984) Walls Without consideration, without pity, without shame they have built great and high walls around me. And now I sit here and despair. I think of nothing else: this fate gnaws at my mind; for I had many things to do outside. Ah why did I not pay attention when they were building the walls.  But I never heard any noise or sound of builders. Imperceptibly they shut me from the outside world. Duvarlar  Düşünmeden, acımadan, utanmadan kocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma. Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan. Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda;...

  Amanda Gorman - The hill we climb  When day comes, we ask ourselves where can we find light in this never-ending shade? The loss we carry, a sea we must wade. We’ve braved the belly of the beast. We’ve learned that quiet isn’t always peace, and the norms and notions of what “just” is isn’t always justice. And yet, the dawn is ours before we knew it. Somehow we do it. Somehow we’ve weathered and witnessed a nation that isn’t broken, but simply unfinished. We, the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president, only to find herself reciting for one. And yes, we are far from polished, far from pristine, but that doesn’t mean we are striving to form a union that is perfect. We are striving to forge our union with purpose. To compose a country committed to all cultures, colors, characters, and conditions of man. And so we lift our gazes not to what stands between us, but what stands ...