Διαφορετική Ματιά - Another Look For You - Farklı bir açıdan

Ο Ορχάν Παμούκ (γεννημένος στις 7 Ιουνίου 1952 στην Κωνσταντινούπολη) είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους Τούρκους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας. Με έργα που έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες, έχει κερδίσει διεθνή αναγνώριση και πολυάριθμα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2006.   Γεννημένος σε μια ευκατάστατη οικογένεια, ο Παμούκ σπούδασε αρχιτεκτονική στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, αλλά σύντομα εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στη συγγραφή.  Άρχισε να γράφει το 1974, και το πρώτο του μυθιστόρημα, “Ο Τζεβντέτ μπέης και οι γιοι του”, εκδόθηκε το 1982, κερδίζοντας το Βραβείο Μυθιστορήματος των Εκδόσεων Μιλιέτ και το Βραβείο Μυθιστορήματος Ορχάν Κεμάλ. Βιβλιογραφία: (που μπορούμε να βρούμε στα ελληνικά - εχτός αν έχει εξαντληθεί) 1.  “Τζεβντέτ μπέης και υιοί” (1982) Αφηγείται την ιστορία τριών γενεών μιας πλούσιας οικογένειας της Κωνσταντινούπολης, εξερευνώντας τις αλλαγές στην τουρκική κοιν...

Όταν είχα πρωτοψάξει το βιβλίο αυτό, ήταν εξαντλημένο από τον εκδοτικό οίκο που το είχε κυκλοφορήσει, οπόταν όταν διάβασα ότι επανακυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Πατάκη, σημείωσα να το ψάξω. Τον Ιανουάριο με προσκάλεσε μια κοπέλα σε μια ομάδα του Goodreads όπου κάθε μήνα θα επιλέγαμε ένα βιβλίο από διαφορετική χώρα για να διαβάσει όλη η ομάδα, σχολιάζοντας το και μοιράζοντας απόψεις και συναισθήματα. Και πρώτο βιβλίο επελέγη το Χιόνι του Παμούκ. Δεν είναι εύκολο βιβλίο, αλλά ποιος λέει ότι τα ωραία και σημαντικά είναι εύκολα. Έρωτας και πολιτική, με φόντο το χιονισμένο Καρς, μια απομακρυσμένη πόλη στην βορειοανατολική Τουρκία, με πλούσια ιστορία σε αμφισβητούμενες εποχές, με ανάμεικτο πληθυσμό. Αν και ο συγγραφέας σε συνεντεύξεις του δηλώνει ότι τα έργα του δεν έχουν πολιτική χροιά, στο Χιόνι έχουμε μια πολυφωνία πολιτικών λόγων που καταδεικνύουν τις παθογένειες της τουρκικής κοινωνίας και προσπαθεί μέσω αυτών να τις ερμηνεύσει με ένα ήπιο και καταδεκτικό τρόπο. Πριν το διαβάσω, αποφάσι...

« Από τα χειρόγραφα και τις λεπτοδουλεμένες μικρογραφίες διδαχτήκαμε πόσο εφήμερες ήταν οι ζωές αυτών που ήρθαν κι έφυγαν, πόσο γρήγορα ξεχάστηκαν όλα, αλλά και πόσο ματαιόδοξο είναι να νομίζουμε ότι με τις λίγες λεπτομέρειες που θυμόμαστε και βλέπουμε, καταλαβαίνουμε το νόημα της ζωής και της ιστορίας. »  Η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά Για μένα ο Παμούκ παραμένει ένα άλυτο παζλ προς το τι τελικά πραγματεύεται στα βιβλία του. Είναι πολιτικά, φιλοσοφικά, δημογραφικά, ιστορικά, λαϊκογραφικά, όμορφα παραμύθια ή αλληγορικές αλήθειες, ερωτικά μυθιστορήματα ή ψυχολογικές πραγματείες; Ή είναι όλα αυτά μαζί, άλλα σε μεγαλύτερο ποσοστό και άλλα σε μικρότερο; Έχει ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο στο να χειρίζεται τις ιστορίες του, φτιάχνοντας όμορφες εικόνες ακόμη και στα πιο ερημικά τοπία, εμβαθύνοντας στους κεντρικούς χαρακτήρες του, αγγίζοντας τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη τους, εξιστορώντας παράλληλα κομμάτια της ιστορίας της Τουρκίας, και καταγράφοντας το λαϊκό προφίλ του τουρκι...