Διαφορετική Ματιά - Another Look For You - Farklı bir açıdan

Κυκλοφόρησε πρόσφατα η πρώτη ποιητική συλλογή  του  Λευτέρη Ζαμπετάκη , αγαπημένος ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός στην Κύπρο στον Love FM 100,7 ( http://www.lovefm.com.cy ) και στην Ελλάδα στον Ελληνικό 93,2,  με τίτλο  Ψυχής μου κύματα   από τις εκδόσεις  Διόπτρα . Η ομορφιά βρίσκεται ακόμα και στα πιο σκοτεινά μέρη, αρκεί να την αναζητήσεις. «Διέξοδος το φως στην επιφάνεια, σαν πόρτα στον παράδεισο». Μια ποιητική συλλογή του Λευτέρη Ζαμπετάκη για το νόημα της ζωής, τη σημασία του να τολμάς και να ζεις στο «τώρα». Ποίηση τι θα πει δεν ξέρω να ορίσω. Μα την έχω «δει» και την έχω «βιώσει» ακόμα και στα πιο σκοτεινά μου. Μια παρατήρηση είναι. Αφουγκράστηκα τη στιγμή και το παρόν εκείνο, τότε, μιας εποχής, μιας περιόδου.  Μπορεί όμως και όχι. Μπορεί και της ζωής μου όλης. Γιατί κύματα που σκάνε μπορεί και να ξανάρθουν. Τώρα όμως ξέρω… το μολύβι μου κρατώ για να τα «ζωγραφίσω». Τολμώ. Τολμήστε το κι εσείς. Η ψυχή θα σας εκπλήξει. Όταν τη χτυπούν τα κύ...

GR/TR Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κοψ’ τη φωνή σου, σώπασε κι επιτέλους αν ο λόγος είναι άργυρος η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου έλεγαν: «Σώπα». Στο σχολείο μου έκρυψαν την αλήθεια τη μισή και μου έλεγαν: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου έλεγε: «Κοίτα, μην πεις τίποτα, και σώπα!». Κοψ’ τη φωνή σου, μη μιλάς, σώπαινε. Κι αυτό βάστηξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια «Τι σε νοιάζει, μου έλεγαν, θα βρεις το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα». Αργότερα φώναζαν οι προϊστάμενοι: «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα». Παντρεύτηκα κι έκανα παιδιά και τα έμαθα να σωπαίνουν. Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός κι ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή που του έλεγε «σώπα». Στα χρόνια τα δίσεχτα οι γείτονες με συμβούλευαν: «Μην ανακατεύεσαι, πες πως δεν είδες τίποτα και σώπα». Μπορεί να μην είχα...

GR/EN/TR ΤΕΙΧΗ Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. (Από τα  Ποιήματα 1897-1933 , Ίκαρος 1984) Walls Without consideration, without pity, without shame they have built great and high walls around me. And now I sit here and despair. I think of nothing else: this fate gnaws at my mind; for I had many things to do outside. Ah why did I not pay attention when they were building the walls.  But I never heard any noise or sound of builders. Imperceptibly they shut me from the outside world. Duvarlar  Düşünmeden, acımadan, utanmadan kocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma. Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan. Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda;...

  Amanda Gorman - The hill we climb  When day comes, we ask ourselves where can we find light in this never-ending shade? The loss we carry, a sea we must wade. We’ve braved the belly of the beast. We’ve learned that quiet isn’t always peace, and the norms and notions of what “just” is isn’t always justice. And yet, the dawn is ours before we knew it. Somehow we do it. Somehow we’ve weathered and witnessed a nation that isn’t broken, but simply unfinished. We, the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president, only to find herself reciting for one. And yes, we are far from polished, far from pristine, but that doesn’t mean we are striving to form a union that is perfect. We are striving to forge our union with purpose. To compose a country committed to all cultures, colors, characters, and conditions of man. And so we lift our gazes not to what stands between us, but what stands ...

   EN/GR    Do not weep, maiden, for war is kind.   Because your lover threw wild hands toward the sky  And the affrighted steed ran on alone,  Do not weep.  War is kind.        Hoarse, booming drums of the regiment,        Little souls who thirst for fight,        These men were born to drill and die.        The unexplained glory flies above them,        Great is the battle-god, great, and his kingdom—        A field where a thousand corpses lie.  Do not weep, babe, for war is kind.  Because your father tumbled in the yellow trenches,  Raged at his breast, gulped and died,  Do not weep.  War is kind.        Swift, blazing flag of the regiment,       ...

Sir Edward Dyer (October 1543 – May 1607) was an English courtier and poet.  EN/GR My mind to me a kingdom is; Such perfect joy therein I find  That it excels all other bliss  Which God or nature hath assign’d.  Though much I want that most would have,  Yet still my mind forbids to crave.  No princely port, nor wealthy store,  No force to win a victory,  No wily wit to salve a sore,  No shape to win a loving eye;  To none of these I yield as thrall, - For why? my mind despise them all.  I see that plenty surfeit oft,  And hasty climbers soonest fall;  I see that such as are aloft  Mishap doth threaten most of all.  These get with toil and keep with fear;  Such cares my mind can never bear. I press to bear no haughty sway,  I wish no more than may suffice,  I do no more than well I may,  Look, what I want my mind supplies.  Lo! thus I triumph like a king,  My mind content with anythi...

Oliverio Girondo  (August 17, 1891 – January 24, 1967) was an  Argentine  poet. He was born in  Buenos Aires  to a relatively wealthy family, enabling him from a young age to travel to Europe, where he studied in both Paris and England. Read more at Wikipedia Μερικά από τα ποιήματα του: Βερόνα, του Ολιβέριο Χιρόντο ΑΜΜΟΣ [ARENA] Ολιβέριο Χιρόνδο , Η νύχτα αρμενίζει Oliverio Girondo - Citas en español "Ευγνωμοσύνη" "Ευχαριστώ άρωμα γαλάζιο, πυρά ζηλευτή. Ευχαριστώ χαίτη, άλογο, μανταρινιά. ... Ευχαριστώ τα τσαμπιά του σταφυλιού, το δειλινό, τη δίψα, τη θέρμη, τις ρυτίδες, τις αγκαλιές, τη νύχτα, το χορό στη φωτιά, την πυκνωσιά του δάσους. Ευχαριστώ πολύ τον καπνό, τα μικρόβια, το ξύπνημα, το κέρατο, την ομορφιά, το σφουγγάρι, την αμφιβολία ... Ευχαριστώ για το μεθύσι, για την τεμπελιά, για τον αέρα, το δέρμα,  τα άλση με τις λεύκες, για το παράλογο του σήμερα και του αύριο ... Ευχαριστώ αυτό που γ...