Διαφορετική Ματιά - Another Look For You - Farklı bir açıdan

Πόσα αστέρια να βάλεις στον πόνο, στην οδύνη και στην τραγική ιστορία ενός τόπου και των ανθρώπων του; Η ποιητική γλώσσα της Κωνσταντίας μεταφέρει με πόνο ψυχής τα όσα έζησαν και ακόμη ζουν οι οικογένειες των αγνοουμένων της Κύπρου, από τις διακοινοτικές ταραχές, το πραξικόπημα, την εισβολή σε μια χώρα που μόνο πικρία τους έχει δώσει. Οι γυναίκες του τόπου αυτού σαν τραγικές φιγούρες που για χρόνια κρατούσαν τις φωτογραφίες των αγαπημένων τους σε κάθε εκδήλωση που πιθανόν να τους έδινε κάποιες απαντήσεις, μαριονέτες σε επίδοξους πολιτικούς σκοπούς, πιόνια σε γεωπολιτικά παιχνίδια εξουσίας, ψάχνουν το γιατί σε οιωνούς και παραδόσεις και πιθανά τους λάθη, κουβαλώντας μέχρι το τέλος της ζωής τους ενοχές που δεν είναι δικές τους. Αθώα θύματα μιας Πικρίας Χώρας!  Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:  - Εβάρεσεν. - Ψυχοµασσιεί. - Αντελλοσσιάζεται. - Παλλιώνει µε τον Χάρον. - Αντζελοθωρεί. - Βαρκαρίζει. - Σιωπάτε! Εν ήρτεν η ώρα της ακόµα. Στην τελευταία της νύχτα στ...

Απνευστί το διάβασα, γνωρίζοντας ήδη την ιστορία αφού την είχα δει στο θεατρικό της ταξίδι ως Τζεμαλιγιέ, χωρίς να χάσω ούτε στιγμή το ενδιαφέρον! Η Κωνσταντία έχει μια αμεσότητα στους χαρακτήρες της που σε κάνουν να νοιώθεις οικεία μαζί τους έστω κι αν απέχεις χιλιόμετρα από την ιδιοσυγκρασία τους! Ιστορίες γεμάτες με πόνο από μια Κύπρο γεμάτη άκλειστες πληγές, αλλά και την ψυχή αυτού του τόπου που ψάχνει γιατρειά στην ανθρωπιά του που κοιμάται και περιμένει την άνοιξη για να ξαναγεννηθεί! ΠΕΡΙΛΗΨΗ Δεκατρείς γυναίκες, µε κοινό παρονοµαστή τον σκοτεινό Δεκέµβρη του 1963 που οδήγησε στις διακοινοτικές ταραχές και στη χάραξη της Πράσινης Γραµµής που χώρισε τη Λευκωσία στα δύο, µιλούν για εκείνες τις στιγµές που συγκλόνισαν τον κόσµο τους. Της µίας ο άντρας δεν µπορεί να ανασάνει πνιγµένος στις αµαρτίες του, της άλλης γυρίζει µέσα στον τάφο χωρίς να µπορεί να ησυχάσει, η τρίτη κλαίει για τις άγριες αγκινάρες που της στέρησε ο πόλεµος, η τέταρτη µιλά για τη νύχτα που ...

«Είκοσι Ιουλίου, το θυµάσαι πολύ καλά, είχε γίνει η µεγάλη καταστροφή. Ξύπνησες το πρωί και ήταν η λεκάνη στη ρίζα της συκιάς σου γεµάτη µε σύκα ανοιγµένα. Με το νυχτικό βγήκες έξω τα χαράµατα, πήρες το φαράσι και τη σκούπα να τα µαζεύεις. Μάζευες, µάζευες και τελειωµό δεν είχαν. Τα συκαλάκια σου, σκεφτόσουν, τα µελένια σου τα σύκα και µαράζωνες τη συκιά. Και έλεγες τι θα τρώµε τώρα τον Αύγουστο που δεν θα είχες τα συκαλάκια τα γλυκά, τι θα τρώµε τον Αύγουστο που δεν θα έχουµε σύκα. Αν δει το πλάσµαν τα σύκα να ψήννουνται εποχήν που ’εν ένι του τζαιρού τους, σηµαίνει µεγάλον µαράζιν. Σηµαίνει καβκάδες, καρκασαλλίκκιν, κακόν. Που τζείνα τα κακά που ’εν ηµπορεί να βάλει το σέριν του ούτε ο ίδιος ο Θεός. Τίποτε ’εν θα ηµπόρει να κάµει ο Πλάστης. Έτσι σε βρήκε η γειτόνισσα το πρωί. Ήρθε καταχαρούµενη να σου πει τα νέα. Σωθήκαµε, σου φώναξε. Σωθήκαµε. Ήρθε η µάνα µας να µας σώσει. Ήρθε η Αϊσέ να κάνει εδώ διακοπές. “Τι κάνεις εκεί µε τα σύκα;” “Σκάσανε όλα” της είπες. “Ανοίγουνε τα συ...

Σκεφτόμουν το μάθημα των τούρκικων και μια συζήτηση που προέκυψε σχετικά με την αγορά των βιβλίων για το μάθημα! Η καθηγήτρια μας ενημέρωσε από ποιο βιβλιοπωλείο να το προμηθευτούμε και κάποιος πρότεινε να το αγοράσουμε στην μισή τιμή από τα κατεχόμενα. Πρέπει να ομολογήσω ότι μέχρι σχετικά πρόσφατα, η ιδέα να κάνω κάτι τέτοιο δεν τολμούσε να κάνει την εμφάνιση της στο μυαλό μου! Ούτε για ένα μπουκαλάκι νερό! Γιατί να πάω να αφήσω λεφτά σε "αυτούς"; Θα μου πείτε τώρα ποιοι είναι "αυτοί"! Μέχρι πριν λίγα χρόνια "αυτοί" ήταν οι Τουρκοκύπριοι, οι Τούρκοι έποικοι, οι κατακτητές, αυτοί που με βίο τρόπο πήραν την γη των προγόνων μου και διαίρεσαν το νησί στα δύο. Δεν τους είχα γνωρίσει ποτέ, αλλά τα πρόσωπα τους στην φαντασία μου ήταν σκούρα, άγρια, γεμάτα με μίσος και ήταν έτοιμοι πάντα να με σκοτώσουν! Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μου επίσκεψη στο κατεχόμενο κομμάτι της πατρίδας μου! Δεν έμενα στην Κύπρο την εποχή που άνοιξαν τα σύνορα οπότε δεν είχα καμία ...