Διαφορετική Ματιά - Another Look For You - Farklı bir açıdan

  Amanda Gorman - The hill we climb  When day comes, we ask ourselves where can we find light in this never-ending shade? The loss we carry, a sea we must wade. We’ve braved the belly of the beast. We’ve learned that quiet isn’t always peace, and the norms and notions of what “just” is isn’t always justice. And yet, the dawn is ours before we knew it. Somehow we do it. Somehow we’ve weathered and witnessed a nation that isn’t broken, but simply unfinished. We, the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president, only to find herself reciting for one. And yes, we are far from polished, far from pristine, but that doesn’t mean we are striving to form a union that is perfect. We are striving to forge our union with purpose. To compose a country committed to all cultures, colors, characters, and conditions of man. And so we lift our gazes not to what stands between us, but what stands ...

                          ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ            Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών     Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν    Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας Να φεύγεις  – αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου       (Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας – αποδέξου το) Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας Να φεύγεις από εκ...

Η πρώτη μου γνωριμία με τον Σταύρο Χριστοδούλου ως συγγραφέα έγινε με το δεύτερο βιβλίο του "Τη μέρα που πάγωσε ο ποταμός", τίτλος που μου είχε τραβήξει την προσοχή, και που τελικά με κέρδισε με την στρωτή γραφή του και με κράτησε σε εγρήγορση μέχρι το τέλος!   Με το τρίτο του βιβλίο, καταπιάνεται με ένα θέμα που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές του κάθε Κύπριου, την τούρκικη εισβολή του 1974, και τα απεχθή εγκλήματα σε βάρος του άμαχου πληθυσμού. Η ηρωίδα του βιβλίου Χλόη Αρτεμίου, βιάζεται κατ´εξακολούθηση από ένα νεαρό Τούρκο στρατιώτη. Η ιστορία της καθώς και οι παράλληλες ιστορίες των ανθρώπων τριγύρω της μπορεί να είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά δεν παύει να είναι και η πραγματική ανθρώπινη ιστορία των Κυπρίων πριν και μετά από το σκοτεινό καλοκαίρι του 1974.  Με ανάμιχτα συναισθήματα διάβασα την κάθε λέξη, καθώς ξετυλίγονταν ιστορίες που κάπου τις έχω ξανά ακούσει, κάπου μπορεί να τις έχω ξανά διαβάσει, αλλά η πένα του συγγραφέα τις ζωντάνευε σαν να ήμουν ένας αμέτοχ...

  Α Κορ. 13,1   Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. Α Κορ. 13,1   Εάν υποτεθή, ότι έχω τέτοια ικανότητα, ώστε να εννοώ και να ομιλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπην, έχω γίνει χαλκός που ηχολογάει η κύμβαλον που αλαλάζει χωρίς να αναδίδη κανένα μουσικόν φθόγγον. Α Κορ. 13,2   καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. Α Κορ. 13,2   Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και γνωρίζω όλα τα άγνωστα και απόκρυφα μυστήρια και όλην την γνώσιν, που ημπορεί να χωρέση ποτέ ανθρωπίνη διάνοια, και εάν έχω την πίστιν εις όλην της την πληρότητα, ώστε με την δύναμίν της να μετακινώ βουνά, δεν έχω όμως αγάπην, δεν είμαι τίποτε. Α Κορ. 13,3   καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. ...

  A collection of quotes that inspire me, about love, kindness and self development!  When watching after yourself, you watch after others. When watching after others, you watch after yourself. Buddha *the photos do not belong to me

GR/EN Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν, στον εαυτό σου αν μπορείς να 'χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν μα κι αδιάφορος να 'σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες, αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν' αποστάσεις ποτέ καρτερώντας, ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ' το ψέμα κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος, κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις,   αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος,  αν μπορείς να στοχάζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου,  αν μπορείς την λαμπρήν ανταμώνοντας Νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα,  να φερθείς με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργάρηδες τούτους,  αν μπορείς να υποφέρεις ν' ακούς την αλήθεια που ο ίδιος σου είπες,  στρεβλωμένη από αχρείους, να γενεί μια παγίδα για ηλίθιους ανθρώπους,  ή αν τα όσα η ζωή σού έχει δώσει αντικρίσεις ...

   EN/GR    Do not weep, maiden, for war is kind.   Because your lover threw wild hands toward the sky  And the affrighted steed ran on alone,  Do not weep.  War is kind.        Hoarse, booming drums of the regiment,        Little souls who thirst for fight,        These men were born to drill and die.        The unexplained glory flies above them,        Great is the battle-god, great, and his kingdom—        A field where a thousand corpses lie.  Do not weep, babe, for war is kind.  Because your father tumbled in the yellow trenches,  Raged at his breast, gulped and died,  Do not weep.  War is kind.        Swift, blazing flag of the regiment,       ...