Η ΑΪΣΕ ΠΑΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

«Είκοσι Ιουλίου, το θυµάσαι πολύ καλά, είχε γίνει η µεγάλη καταστροφή. Ξύπνησες το πρωί και ήταν η λεκάνη στη ρίζα της συκιάς σου γεµάτη µε σύκα ανοιγµένα. Με το νυχτικό βγήκες έξω τα χαράµατα, πήρες το φαράσι και τη σκούπα να τα µαζεύεις. Μάζευες, µάζευες και τελειωµό δεν είχαν. Τα συκαλάκια σου, σκεφτόσουν, τα µελένια σου τα σύκα και µαράζωνες τη συκιά. Και έλεγες τι θα τρώµε τώρα τον Αύγουστο που δεν θα είχες τα συκαλάκια τα γλυκά, τι θα τρώµε τον Αύγουστο που δεν θα έχουµε σύκα.

Αν δει το πλάσµαν τα σύκα να ψήννουνται εποχήν που ’εν ένι του τζαιρού τους, σηµαίνει µεγάλον µαράζιν. Σηµαίνει καβκάδες, καρκασαλλίκκιν, κακόν. Που τζείνα τα κακά που ’εν ηµπορεί να βάλει το σέριν του ούτε ο ίδιος ο Θεός. Τίποτε ’εν θα ηµπόρει να κάµει ο Πλάστης.

Έτσι σε βρήκε η γειτόνισσα το πρωί. Ήρθε καταχαρούµενη να σου πει τα νέα. Σωθήκαµε, σου φώναξε. Σωθήκαµε. Ήρθε η µάνα µας να µας σώσει. Ήρθε η Αϊσέ να κάνει εδώ διακοπές. “Τι κάνεις εκεί µε τα σύκα;” “Σκάσανε όλα” της είπες. “Ανοίγουνε τα συκαλάκια µου τον Ιούλιο, τα µελένια µου τα σύκα που ζηλεύει όλη η γειτονιά. Σκάνε και πέφτουνε στην αυλή. Δεν θα έχουµε σύκα να τρώµε τον Αύγουστο” είπες και βούρκωσες. Άφησες µετά τη γειτόνισσα στην αυλή και έτρεξες να ξυπνήσεις τον γιο σου. “Μάνα, τι γίνεται;” σου φώναξε. “Ήρθε” του είπες “η Αϊσέ να κάνει εδώ διακοπές. Και εµάς µας αρρώστησε η συκιά µας. Δεν θα έχουµε κάτι να την τρατάρουµε. Δεν θα µπορέσουµε τον Αύγουστο να τρώµε σύκα”.

Και άρχισες ύστερα να κλαις».

(Σηµείωση: Η φράση «Η Αϊσέ πάει διακοπές» ήταν η κωδικοποιηµένη ειδοποίηση του Συµβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας για την έναρξη της εισβολής στην Κύπρο το 1974.)

Λίγα λόγια για την συγγραφέα:

Η Κωνσταντία Σωτηρίου γεννήθηκε το 1975 σε µια διχοτοµηµένη Λευκωσία. Είναι απόφοιτος

του τµήµατος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστηµίου Κύπρου και κάτοχος µεταπτυχιακού στην Ιστορία της Μέσης Ανατολής από το Πανεπιστήµιο του Μάντσεστερ. Εργάστηκε ως δηµοσιογράφος σε εφηµερίδες και άλλα έντυπα της Κύπρου. Τώρα εργάζεται ως Λειτουργός Τύπου Τουρκικών Θεµάτων στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δηµοκρατίας. Έχει διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισµούς στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Η Κύπρος κλωθογυρίζει συνέχεια στα γραψίµατά της.

1) Πως γεννήθηκε η Αϊσέ;
Όπως γεννιούνται όλα τα βιβλία. Βρίσκεις μια ιστορία και σκέφτεσαι ότι θέλεις να την πεις και μετά με ποιόν τρόπο θέλεις να την γράψεις. Την συγκεκριμένη ιστορία την είχα διαβάσει σε μια εφημερίδα όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα και την κράτησα για να την γράψω αργότερα επειδή άγγιξε νομίζω κάτι βαθύτερο μέσα μου. Πέραν αυτού όμως με ενδιαφέρει πάντα και ο τρόπο που αφηγούμαι μια ιστορία, όχι μόνο το περιεχόμενο της διήγησης. Οι φωνές, οι λοξές ματιές, οι συνομιλίες με τον εαυτό μας.

2) Υπάρχει σκέψη να μεταφραστεί και στα Τούρκικα; Πιστεύεις ότι τα έργα των Κύπριων συγγραφέων πρέπει να μεταφράζονται στα Τούρκικα και αντιστοίχως στα Ελληνικά;
Φυσικά και υπάρχει η σκέψη για μετάφραση στα Τούρκικά. Μάλιστα επειδή στο βιβλίο εξέχουσα θέση κατέχει η ελληνική Κυπριακή διάλεκτος θα ήθελα πάρα πολύ να το δω μεταφρασμένο το αντίστοιχο κομμάτι στην Τουρκική Κυπριακή, όπως δηλαδή μιλούν οι Τουρκοκύπριοι. Αυτό είναι στα σχέδια μου και ελπίζω να τροχοδρομήσω την προσπάθεια σύντομα.
Όσον αφορά στο αν πρέπει να μεταφράζονται ή όχι λογοτεχνικά έργα από την μία γλώσσα στην άλλη, πιστεύω πως η απάντηση είναι αυτονόητη. Επιβάλλεται. Η λογοτεχνία ανοίγει παράθυρα να κατανοήσεις τον κόσμο, φέρνει κοντά σου τους ανθρώπους και μεταμορφώνει τον «άλλο» όπως λέμε στην ιστορία, από ένα άγνωστο και ίσως ακόμα και εχθρό σε ένα πρόσωπο οικείο, που κουβαλά παρόμοια στοιχεία με μας και μπορούμε να τον προσεγγίσουμε πιο εύκολα.

3) Ποιά τα μελλοντικά συγγραφικά ή άλλα σου σχέδια;
Συνεχίζω να γράφω. Έχω ήδη ολοκληρώσει μια δεύτερη νουβέλα την οποία προγραμματίζουμε να παρουσιάσουμε ως θεατρικό κείμενο σε συνεργασία με μια θεατρική ομάδα στην Λευκωσία το 2016. Το θέμα της έχει να κάνει πάλι με γυναίκες, Τουρκοκύπριους, θέματα ταυτότητας (είναι μάλλον οι συγγραφικές μου εμμονές ). Επίσης τέλη Νοεμβρίου κάνει πρεμιέρα στον Τεχνοχώρο της Εθάλ ένα μικρό μονόπρακτο με το οποίο είχα συμμετάσχει στο πρόγραμμα Play-On τον Μάιο και χαίρομαι πολύ για αυτό. Και είμαι στην αρχή του επόμενου βιβλίου. Ήδη νιώθω τα χέρια μου να μυρμηγκιάζουν από την αναμονή.