Η ΚΡΑΥΓΗ

Όταν μου ανακοίνωσε ότι θα πηγαίναμε μαζί διακοπές, ήταν ίσως μια από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου. Με την Μερόπη κάναμε κολλητή παρέα τα τελευταία δύο χρόνια. Αρχικά ήταν κολλητή φίλη της Χριστίνας με την οποία ήμασταν συμφοιτητές και γνωριστήκαμε πρώτη φορά στο πάρτι γενεθλίων της Χριστίνας.

Έδεσε από την αρχή το γλυκό και αμέσως κανονίστηκε συνάντηση για καφέ που έφερε και άλλη συνάντηση κ.ο.κ. Σταδιακά η Χριστίνα εξαφανίστηκε από την μέση, αλλά εμείς συνεχίσαμε ακόμη πιο στενά, με σύστηνε παντού ως ο κολλητός της, περνούσαμε πολλές ώρες μαζί, πότε στο σπίτι μου, πότε στο σπίτι της, έξω για καφέ, ποτό, χορό, σινεμά, θέατρο, συναυλία.

Τώρα θα μου πείτε πόσο φυσιολογικό είναι ένα αγόρι με ένα κορίτσι να κάνουν τόση κολλητή παρέα χωρίς να υπάρχει κάτι ερωτικό; Η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν είχα κάνει κάποιες ερωτικές σκέψεις για την Μερόπη. Ούτε όταν κάποιες φορές κοιμηθήκαμε αγκαλιά είχε πάει το μυαλό μου στο πονηρό. Όλα άλλαξαν πριν από περίπου δυο μήνες, όταν σε ένα φιλικό πάρτι την φλέρταρε έντονα ο Αντώνης, ένα ανερχόμενο ταλέντο στο τραγούδι, ο οποίος είχε πάρει μέρος και σε ένα τηλεοπτικό σόου και είχε γίνει από εκεί γνωστός, μαζεύοντας και τον απαραίτητο αριθμό θαυμαστριών. Η ζήλια φούντωσε μέσα μου, και κατάλαβα ότι την Μερόπη την ήθελα δική μου, κατάδικη μου. Δεν άντεχα στην σκέψη ότι θα την αγγίξουν ερωτικά άλλα ανδρικά χέρια.

Και πριν από δύο εβδομάδες μου ανακοινώνει ότι μου έκανε δώρο έκπληξη για τα γενέθλια μου, ένα ταξίδι στην Σκανδιναβία, να γυρίσουμε τα φιόρδ  μαζί με την φίλη της της Μάριτ από την Νορβηγία που είχαν γνωριστεί όταν είχε κάνει erasmus. Μόνο που δεν καρφώθηκα στο ταβάνι από την χαρά μου. Η προοπτική ενός ταξιδιού με την Μερόπη, μου άνοιγε διάπλατα την πόρτα να μπορέσω να της εκφράσω τα πραγματικά μου συναισθήματα.

Όλα κύλησαν άψογα, φτάσαμε σε μια πόλη έξω από το Όσλο και διανυκτερεύσαμε στο πατρικό της Μάριτ. Ήταν όλοι απίστευτα φιλόξενοι και εγκάρδιοι, καμία σχέση με τους ψυχρούς Σκανδιναβούς που φανταζόμουν.Τα πάντα γύρω μου ήταν πανέμορφα, η φύση καταπράσινη και μαγευτική, η θάλασσα άγρια αλλά και συνάμα ονειρική με δεκάδες νησάκια να πλέουν στον ορίζοντα. Όλα τακτοποιημένα, οργανωμένα και κυρίως πεντακάθαρα. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ωραιότερο μέρος στον κόσμο για να εκμυστηρευτώ τον έρωτα μου!

Την επόμενη μέρα αποχαιρετίσαμε την οικογένεια της Μάριτ και ξεκινήσαμε οι τρεις μας για να εξερευνήσουμε τα φιόρδ και τα άπειρα νησάκια της βόρειας αυτής χώρας. Τελικά καταλήξαμε σε ένα από τα νησάκια, όπου δεν κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα, τόσο μικρό ήταν, σε ένα υπέροχο ξύλινο ξενώνα. Και κανονίσαμε να περάσουμε το απόγευμα μας με πεζοπορία γύρω από το νησί.

Ούτε που καταλάβαμε πόσο περπατήσαμε, μέσα από πυκνά δάση, πανέμορφα λιβάδια χαζεύοντας τα αγροκτήματα, και την φύση ολόγυρα μας. Καταλήξαμε δε σε μια ξύλινη πλατφόρμα από την πίσω μεριά του νησιού που το ένωνε με ένα μικρότερο νησί στο οποίο υπήρχε ένας χαμηλός λόφος στην κορυφή του οποίου ήταν κτισμένο ένα εκκλησάκι με αυτούς τους τρίγωνους τρούλους των καθολικών.

Στην μέση της διαδρομής στην πλωτή γέφυρα, άπλωσα και πήρα το χέρι της Μερόπης. Η Μάριτ προχωρούσε ήδη μπροστά και είχε ξεκινήσει ήδη να ανεβαίνει τον λόφο. «Σε ευχαριστώ για αυτό το υπέροχο δώρο» της είπα. «Ποτέ δεν φανταζόμουν τόση ομορφιά μαζεμένη» συμπλήρωσα και την κοίταξα στα μάτια ελπίζοντας να καταλάβει για ποια ομορφιά μιλούσα.

«Αντρέα» με κοίταξε και αυτή στα μάτια, «θέλω να σου πω κάτι πολύ σημαντικό για μένα». Η καρδιά μου ξεκίνησε να κτυπά τρελά  Δεν το πίστευα αυτό που ζούσα. Ήταν μήπως έτοιμη να μου πει αυτή, το ίδιο πράγμα που εγώ δίσταζα να της πω;

«Αντρέα» επανέλαβε με κάποια μικρή αμηχανία «δεν έχω μαζί σου μυστικά για αυτό πρέπει να σου εκμυστηρευτώ κάτι ακόμα. Το περασμένο καλοκαίρι όταν ήταν η Μάριτ στην Κύπρο... γίναμε ζευγάρι, και είμαστε πολύ ευτυχισμένες μαζί»

Γύρισα το σώμα μου στο πλάι και έβαλα τα δυό μου χέρια στο κεφάλι και έβγαλα μια κραυγή σαν λαβωμένο ζώο. Η τέλεια αναπαράσταση της κραυγής του Μουγκ!