ΓΕΥΣΗ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Ένοιωσα την καρδιά μου να κτυπά ξέφρενα από την πρώτη στιγμή που ανταλλάξαμε ματιές, αλλά την στιγμή που μας σύστησαν οι κοινοί μας γνωστοί πρέπει να έσπασα το ρεκόρ Γκίνες σε καρδιακούς σφυγμούς. Η οικειότητα που αναδύθηκε από τις πρώτες μας κουβέντες, σφράγισε την χημεία μας. Όταν δε με ένα κλείσιμο του ματιού με πήρε από το χέρι και μου σιγοψιθύρισε «Πάμε να φύγουμε από εδώ», ήμουν σίγουρος πως ο Παράδεισος είχε ανοίξει τις πύλες του για μένα. Δεν άντεχα την προσμονή για να φύγουμε από τον χώρο του Πανεπιστημίου. Έπρεπε η δίψα μου να ικανοποιηθεί άμεσα. Πιο τολμηρός πια, έσπρωξα την πρώτη πόρτα που βρήκα και παρ έσυρα τα φιλήδονα κορμιά μας στο σκοτάδι της πανεπιστημιακής αίθουσας. Το πρώτο μας φιλί, άγριο και παθιασμένο, μας παρέσυρε σε μονοπάτια που δεν έχουν επιστροφή. Έσπρωξα με βία τις καρέκλες στο πλάι και τα σώματα μας κύλησαν στο πάτωμα διψώντας το ένα για το άλλο.

Και εκεί που ο πόθος μας είχε χτυπήσει κόκκινο  και τα ρούχα μας είχαν κάποια κουμπιά λιγότερα, ένας θόρυβος ακούστηκε από την πόρτα. Κάποιος γυρνούσε το πόμολο, το οποίο μάλλον από την προηγούμενη βίαιη παραβίαση του από εμάς είχε ψιλοφρακάρει. Κοκαλωμένοι και οι δύο για μια στιγμή, αφού ανταλλάξαμε μια γρήγορη ματιά, τρέξαμε στο βάθος της αίθουσας, βρίσκοντας καταφύγιο  πίσω από το πανεπιστημιακό έδρανο, ελπίζοντας να λειτουργήσει ως κρυψώνα σε περίπτωση που κάποιος έμπαινε μέσα. Το φως που διαπερνούσε το τζάμι της πόρτας, ευτυχώς δεν ήταν αρκετό για να μας διακρίνει κάποιος εύκολα. Κρυμμένος πια, ξεπρόβαλα ελαφρά το πρόσωπο μου σε μια προσπάθεια να δω τι γινόταν. Στην πόρτα ένας γενειοφόρος, φαλακρός άντρας με ριγέ μπλούζα, προσπαθούσε επίμονα να την ανοίξει. Για καλή μας τύχη, αυτή πεισματικά παρέμεινε κλειστή. Κοίταξε βιαστικά δεξιά και αριστερά και με ύφος ανθρώπου που τον κυνηγάνε, έτρεξε προς άλλη κατεύθυνση.

Ο αναστεναγμός ανακούφισης που βγήκε από μέσα μου παρατηρώντας την φυγή του απρόσμενου εισβολέα, δεν κράτησε περισσότερο από δευτερόλεπτο. Ένας έντονος θόρυβος παραβίασης της πόρτας διάλυσε κάθε ελπίδα ότι την είχαμε γλυτώσει. Ήταν τόσο απότομη αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων που μια μικρή κραυγή έκπληξης σκαρφάλωσε τον φάρυγγα μου και βρήκε διέξοδο από τα χείλη μου. Εντελώς χαμένοι από την ροή των γεγονότων σηκωθήκαμε και οι δύο όρθιοι με τα χέρια ψηλά παραδομένοι στην μοίρα μας. Ο γεροδεμένος άντρας που με φόρα είχε παραβιάσει την πόρτα, μας κοίταξε άγρια και με βλέμμα που δεν δεχόταν αντιρρήσεις μας έκανε νόημα να μην βγάλουμε άχνα. Στην συνέχεια με κινήσεις κυνηγημένου ζώου, σάρωσε όλη την αίθουσα, ζυγίζοντας την κατάσταση και ψάχνοντας μάλλον ή μέρος να κρυφτεί ή άλλη διέξοδο διαφυγής. Κάνοντας με το χέρι απειλητικές κινήσεις που από ότι φαίνεται μας έλεγε να μην τολμήσουμε να κουνηθούμε, προχώρησε προς το μέρος μας. Το σώμα μου είχε παραλύσει και τα πόδια μου αδυνατούσαν να εκτελέσουν οποιαδήποτε προσταγή μου.

 Αλλά οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εδώ. Την αμέσως επόμενη στιγμή, η αίθουσα φωτίστηκε και στην είσοδο με το χέρι στον διακόπτη έκανε την εμφάνιση του ένας αστυνομικός. Αυτή η εξέλιξη με ζάλισε τόσο που μου πήρε κάποια δευτερόλεπτα να καταλάβω ότι δεν ήταν άντρας αλλά γυναίκα αστυνομικός. Αυτή με αγέρωχο ύφος προχώρησε προς τον άντρα ο οποίος είχε ανοίξει το παράθυρο και κοιτούσε λες και ήταν έτοιμος να πηδήξει τους δύο ορόφους για να σωθεί. Παραδομένος όμως από την ματαιότητα της προσπάθειας του, ακούμπησε το σώμα του στον τοίχο και ύψωσε και αυτός τα χέρια του ψηλά. Η αστυνομικός έβγαλε ένα ζευγάρι χειροπέδες και του έδεσε τα χέρια πίσω στην πλάτη. Σπρώχνοντας τον προς τη έξοδο, γυρνάει προς το μέρος μας και μας κλείνει το μάτι. «Εσείς οι δύο τι παιχνίδι παίζετε εδώ μέσα;» μας ρωτάει πονηρά. «Δεν είναι τέλεια που γίνεται στο πανεπιστήμιο φέτος ο καρναβαλίστικος χορός;»