Οι θίασοι του ΟΧΙ και του ΝΑΙ

Επ' ευκαιρίας του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα για την αποδοχή ή όχι των όρων των θεσμών, θυμήθηκα και κάποιες άλλες ιστορικές στιγμές όπου υπήρχαν πάλι διλήμματα καθώς και τα αποτελέσματα αυτών που δεν ήταν σε καμία περίπτωση τα ιδανικά. Διαβάζω καθημερινά στα διάφορα μέσα μαζικής δικτύωσης τις ατομικές απόψεις και υπάρχουν απείρου κάλους ποσταρίσματα υπέρ της κάθε θέσης και με κάνουν να διερωτώμαι: 

Αρχικά, αυτοί που "φανατικά" υποστηρίζουν είτε την μια είτε την άλλη θέση, τι περισσότερο ξέρουν; Που στηρίζουν με τόση ένταση την θέση τους και από που αντλούν την ενημέρωση τους; Είναι όντως αντικειμενική και αληθινή, ή καθοδηγείται α) τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, β) τα οικονομικά τους συμφέροντα ή γ) γιατί απλώς πρέπει να είναι αντίθετοι σε αυτό που υποστηρίζουν οι 'Άλλοι" και συνεχίζουν μια διαμάχη που δεν έχει ρίζες στο τρέχον θέμα;

Μετά διερωτώμαι, ότι εφόσον υπάρχουν τόσο έντονα αντίθετες απόψεις για κάτι που αφορά το ΚΟΙΝΌ καλό, δεν θα έπρεπε να συζητηθούν να αναλυθούν τα καλά και τα κακά των δύο θέσεων, να κρατήσουν τα καλά και να ελαχιστοποιήσουν τα κακά για να φτιαχτεί μια από κοινού λύση, πιο ιδανική για το ΚΟΙΝΌ καλό; (Και όχι μόνο να εξυπηρετεί οικονομικά συμφέροντα).

Έχω από καιρό χάσει κάθε εμπιστοσύνη στα κομματικά συμφέροντα, που υποστηρίζουν είτε την μια είτε την άλλη θέση. Είναι πολύ ξεκάθαρο στο μυαλό μου ότι αφορούν πολύ περισσότερο ιδιωτικά συμφέροντα παρά την ευημερία όλων. Ότι είναι εμποτισμένα με κάθε είδους διεστράβλωσης της αλήθειας, στο ποσοστό που εξυπηρετεί την προώθηση της θέσης τους παρά την αλήθεια αυτούσια. Και ακόμη πιο θλιβερό, και το βλέπω και πολύ περισσότερο στις εκλογικές περιόδους, αντί η κάθε θέση να αναλύει το τι καλό θα φέρει, ασχολείται με το να τονίζει τα αρνητικά της αντιπέρα όχθης. 

Δεν λέω ότι είναι εύκολο να αποφασίσεις πιο είναι το σωστό, αλλά σίγουρα χρειάζονται ανοικτά αυτιά, και μυαλό χωρίς παρωπίδες.